Talambuhay

                                                           

Ako si Ma.Reinalyn Tubigan. Isinilang ako noong July 28, 1997, sa Brgy. Sto Anghel San Pablo City. Hindi naman talaga dapat ako doon isisilang, kaya lang nagdiriwang ng kaarawan ang ate ko sa bahay namin. Kaya dinala na lamang ang mommy ko sa isa pa naming bahay upang doon na lamang manganak. Hindi kami kambal ng ate ko, pero pareho ang buwan at araw ng kapanganakan namin. Isinilang ang ate ko noong July 28, 1996. Unang kaarawan niya ng manganak ang mommy ko. Kaya habang nagdiriwang ng kaarawan ang ate ko, ayun naman ang araw na isinilang ako. Nakakatuwa mang isipin , maraming tao ang nagtataka kung bakit pareho ang petsa ng kaarawan namin. Pareho kaming July 28, ngunit magkaiba ng taon.

Pinag-aral kami sa iisang paaralan. Ito ay ang San Diego Elementary School. Dito ko natutunan ang pakikisama sa kapwa at pagpapamalas ng aking kakayahan. Naging mahiyain ako sa aming paaralan, ngunit hindi ito naging hadlang sa pagiging masayahin ko. Naaalala ko pa noong grade 1 ako, inililihim ko sa magulang ko na hindi ako nagpapacheck ng assignment ko sa teacher ko. Ako mismo ang nagchecheck ng aking papel upang magkunyari. Hindi ko naman alam na halata pala ng daddy ko na sa aking sulat iyon. Natatawa na lamang ako tuwing naaalala ko ang ginawa ko noon.

Naging achiever ako simula grade 2 hanggang grade 6. Sumasali ako simula grade 4 sa pagsasayaw. Nagkaroon ng kompetisyon sa aming  barangay sa pagsasayaw ng “ballroom”. Ilang Linggo rin kaming nag-ensayo para manalo sa pagsasayaw. Nakamit ko naman ang pwesto sa pagiging 3th placer. Ginawa ko ang lahat para manalo, dahil sa mismong araw ng kompetisyon ay nakaburol ang lola ko. Kaya sa kanya ko inialay ang nakamit kong premyo.

Ito ay noong 5 years old pa ako

Natatawa ako kapag naaalala ko noong 3 years old ako. Tuwing kumakanta ang daddy ko ng “Rosalinda”, bigla na lamang akong kekembot at sasayaw habang kumakaway yung kamay ko. Sobrang taba ko nga rin daw dati, at lumolobo ang leeg ko sa sobrang daming taba sa katawan ko. Hindi ko nga matandaan kung anong itsura ko noong baby pa ako. Tuwing pasko naman, nagsasama-sama sa bahay namin ang aming buong pamilya. Nagpapalitan ng regalo at nagbabatian tuwing “noche Buena” . Nagagawa ko pa ngang maniwala kay “Santa Claus”. Sinasabi ng mommy ko na magpakabait ako para matupad ang kahilingan ko. Nasosorpresa naman ako, dahil inaakala ko na binibigyan talaga ako ng regalo ni Santa. Ginagawa ko pa ngang matulog bago mag 12 ng hatinggabi, kasi sinasabi ng mommy ko na darating daw si Santa habang natutulog ako. Naaalala ko pa noon, ikinuwento ko sa mga pinsan ko na nakita ko ang kamay ni Santa Claus na naglalagay ng regalo. Hindi ko naman alam na naka costume lang pala ang tito ko para magpanggap na Santa. Ang saya-saya ko rin tuwing pasko , dahil natutuwa ako habang binibilang ko ang perang napamaskuhan ko sa ninong at ninang ko. May kinatatakutan pa nga akong ninong ko. Hindi ko talaga magawang makalapit sa kanya dahil nga natatakot ako. Pero tuwing pasko, palagi naman niya akong binibigyan ng pera , kahit hindi ako nagmamano sa kanya. Nagagawa ko pa ngang magtago sa ilalim ng upuan kapag pumapasok siya sa loob ng bahay namin at hinahabol ako habang umiiyak ako sa takot.

Natapos nga pala ang paniniwala ko kay Santa Claus ng mahuli ko ang mommy ko. May manika kasing bigay si Santa Claus. Tapos may nakita akong katulad noon habang naglalakad kami sa bayan. Sabi naman ng mommy ko, “ mas mahal ang bili naming ng daddy mo dyan sa manika mo”. Kaya nahuli ko na si mommy at daddy pala ang bumili nung manika at hindi pala galing kay Santa Claus. Inamin narin tuloy ng mommy ko na sila si Santa. Kaya simula noon, wala ng Santa Claus na nagbibigay ng regalo samin tuwing pasko, dahil nga nakilala ko na siya. Naiinggit na lamang ako sa mga pinsan ko habang nagbubukas sila ng regalo galling sa Santa Claus nila.

Sobrang iyakin ko daw noong bata pa ako. Kaya nagagawa ng daddy ko na ilabas ako ng gate kahit sobrang dilim na at iiwan na lamang ako sa labas. Palagi din naman akong inaamo ng lolo ko at kukuhanin ako sa labas ng bahay. Pagkatapos noon ay papagalitan ang daddy ko dahil nga inilalabas ako ng gate kahit gabi na. Sa  sobrang  yamot ng daddy ko ay nagagawa niya ang lahat ng iyon.

Noong nag-aaral ako sa San Diego Elementary School, pinaka paborito kong guro ay si Sir Marlon, dahil sobrang gwapo niya at mabango pa. Ginaganahan tuloy akong makinig sa klase tuwing siya ang nagtuturo. Hindi ko na nga matandaan kung anung araw siya nagalit, dahil bihira talaga siyang magsungit. Niloloko pa nga siya ng daddy ko na “bading”, kasi sobrang hinhin daw at ang linis sa katawan. Lagi akong kasali sa sayaw noong grade 5. Grade 5 din ako ng mamatay ang lola ko. Sobra akong nalungkot sa pagkawala niya dahil naging mabait na lola siya sa akin. Natutuwa ako tuwing naaalala ko ang pagtawag niya ng “Inalyn”. Naaalala ko rin na niloloko niya akong “punggok”, dahil maliit daw ako noong bata. Namatay siya ng hindi dumadaing sa kanyang mga anak. Kaya sobra akong lumuha sa biglaang pagkawala niya.

Ito ay noong bakasyon, kasal ng tito ko

Tuwing bakasyon, mas pinipili ko na lamang na mamalagi sa bahay kaysa magbakasyon sa ibang bahay. Ang mga pinsan ko naman ay nagbabakasyon sa aming bahay. Lagi tuloy hirap ang daddy ko, dahil palaging marami ang pinapakain niya. Tuwing sumasapit naman ang March, nagswiswimming ang buong pamilya namin at nagsasama-sama. Kaya excited na ako tuwing darating ang Marso , dahil ayun ang buwan na nagsisimula ng magdatingan ang mga magbabakasyon sa ming bahay. Naaalala ko pa noong 5 years old ako, nagwala ako sa swimming pool. Nagalit kasi ako sa tito ko dahil nabasa ang damit ko habang  nagswiswimming kami. Natatawa na lamang yung mga tao dahil sa akin.

Nag-aral ako ng mabuti, upang masuklian ko ang paghihirap ng magulang ko mapag-aral lamang kami ng ate ko. Naaalala ko pa noong bata ako, palagi na lamang akong umuuwi mag-isa dahil walang sumusundo sa akin sapagkat parehong may trabaho ang mommy at daddy ko. Palagi na lamang akong nasa kapitbahay pag-awas dahil wala akong kasama sa bahay. Umiiyak ako parati dahil naiinggit ako sa mga kaklase ko na nasusundo ng kanilang magulang. Hindi ko man maintindihan ang ginagawa nila noon, naiisip ko na ngayon na maswerte pala ako dahil parehong may hanapbuhay ang magulang ko.

Bago ako pumasok ng high school, kumuha muna ako ng test sa Dizon High para maging Science Section. Laking pasasalamat ko na lamang ng malaman ko na nakapasa pala ako sa exam. Nang nakarating na ako sa high school, kinaharap ko na kaagad ang hirap ng pagiging science section. Marami mang gawain,isang karangalan ang mapabilang sa Science Section. Marami mang proyekto ang kinaharap ko, naging masaya parin ako dahil sa mga kaklase kong nagpapasaya sa akin.

Nagfield trip ngayong  2nd year

Sobrang mahiyain ko sa room namin, kaya kakaunti pa lamang ang naging kaclose ko. Unang araw pa lang ng pasukan, natakot na ako dahil bagong mundo na naman ang papasukin ko at ibang tao na naman ang pakikisamahan ko. Pero hindi naman ako nahirapang makibagay sa kanila, dahil napaka palakaibigan ng mga naging kaklase ko. Hiyang-hiya lang talaga akong makipag-usap sa kanila dahil nga hindi ko pa sila kilala. Kaya nga siguro nagsimula na akong tumahimik. Palagi pa nga akong nakataklob ng panyo sa bibig ko kahit tumatawa ako.
Pero kahit sobrang tahimik ko, nagkaroon din naman ako ng “crush”. Nagkagusto ako sa isa kong kaklase . Na “love at first sight “ ata ako sa kanya dahil siya yung una kong napansin. Humanga na kaagad ako sa kanya, unang kita ko pa lang sa kanya. Hindi ko na nga lang siya nakausap kasi nga nahihiya ako sa kanya. Itinago ko na lang ang nararamdaman ko dahil may nililigawan siya. Kaya mas pinili ko na lamang na iisang tabi na lamang ang “love life” at pag-aaral na muna ng intindihin.

Nakaharap ko ang hirap sa pagiging Science Section. Maraming gawain at puro quiz. Pero kahit ganun, sinisikap ko parin na mapataas ang aking marka, manatili lamang sa Science Section. Habang tumatagal ay natututo narin akong makisama sa mga kaklase ko. Nawala narin ang panyong tumataklob sa bibig ko. Nagkaroon narin ako ng maraming kaibigan na nakakapagpasaya sa akin. Kaya nga siguro medyo dumaldal na ako, kasi halos lahat ng kaibigan ko ay masayahin.

Ngayong 2nd year ako, nakialam na sa buhay ko ang "love life". Nagkaroon ako ng inspirasyon sa pag-aaral. May lalaki akong minahal, itatago ko na lamang siya sa pangalang "Mr.P". Marami  mang pagsubok ang dumaan sa amin ay sabay namin itong nilulutas. Ang relasyon naming iyon ay alam ng mga magulang namin.Naging masaya naman kaming dalawa, dahil mahal namin ang isa't isa. Minahal ko siya ng buong puso ko, dahil siya ang lalaking matagal ko ng hinintay. Naging masaya ako, dahil naramdaman ko ang tunay na pag-ibig. Subalit hindi siguro kami ang para sa isa't isa. Natapos ang lahat ng dahil sa relihiyon niya. Malungkot man, tinanggap ko na kailangan na talaga niya akong iwan.  Kaya kailangan naming maghiwalay. Tumagal lang ang relasyon namin ng 2 months. Pero okey na siguro yun, hindi lang siguro siya ang lalaki para sa akin. Pero nagbago ang pagtingin ko sa lalaking iyon, nagkaroon kasi siya ng 2 girlfriend pagkatapos naming maghiwalay. Kaya nalaman ko na hindi talaga relihiyon ang dahilan ng pakikipaghiwalay niya.Pare-pareho lang naman ang relihiyon naming mga naging "gf" niya. Kaya naisip ko na talagang ginusto niya iyong gawin.Nagulat na lamang ako ng malaman ko na nakipagbalikan na pala siya sa "Ex" niya. Ang dating mabait at gentleman na lalaki na pinapantasya ko, nakita ko na ang tunay na ugali.

 Kaya pumalit na sa puso ko ang isa ko pang kaklase, si "Mr.M".  Mabait siya, matalino, at palagi niya akong napapatawa. Sa kanya ko nakita ang ugaling hinahanap ko sa isang lalaki. Kaya lang , sobrang "manhid". Hindi man lamang niya mapansin na may gusto ako sa kanya.Sa araw-araw na nakikita ko siya ay lalo akong nahuhulog sa kanya.Kahit maraming nagsasabi na "imba face" daw si Mr.M, marami paring dahilan para mahalin siya. Hindi ko nga lang talaga maamin sa kanya na mahal ko siya.




 Pero hindi naman naging hadlang ang mga bagay na iyan sa aking pag-aaral. Sinikap ko parin na mapagbuti ang pag-aaral ko , para hindi ako matanggal sa pangkat na aking kinabibilangan ngayon.

Hanggang dito na lamang ang talambuhay ko, pero tuloy-tuloy parin ang pagsisikap ko na magkaroon ng magandang buhay para sa paglaki ko. Patuloy ko ring mamahalin ang mga tao sa paligid ko para mas gumanda pa ang buhay ko na maibabahagi ko muli sa inyo.